Digitale tijdperk gezin lifestyle mama mieke zegt opvoeding

Beeldschermen “Kinderen kunnen tegenwoordig niet meer zonder” – Of toch wel?

De telefoon, je kan er niet meer om heen. Wat ooit een handig communicatie middel was, lijkt vandaag de dag de telefoon net zo goed een kinderspeeltje als een voorwerp waarmee we communiceren.
We kunnen de deur niet uit of de telefoon moet mee. Als we op verjaardagen zijn zien we kinderen steeds vaker met een mobiele telefoon in de hand, als we een dagje naar een pretpark gaan zien we kinderen met een telefoon in de hand. Is het niet hun eigen telefoon, dan zitten ze wel op de telefoon van hun ouders. Met 5 kinderen zal je toch denken dat het wel aardig makkelijk is om onze kinderen achter een beeldscherm te zetten? Hoewel dat misschien wel zo kan zijn, denken wij hier heel anders over en zijn wij thuis echt van mening dat het begrip ” Ja kinderen kunnen tegenwoordig niet meer zonder telefoon” niet opgaat. Je leest het terug in mijn blog.

Kinderen kunnen vandaag de dag niet meer zonder

Mieke zegt : BullShit

Laten we dat eerst maar eens even uit de wereld gaan helpen, want dit is in mijn ogen de grootste bullshit die er is. Je kind kan best zonder, het wordt er immers niet mee geboren en volgens mij bepaald een ouder nog altijd thuis wat wel en niet mag.

Dus begin bij het begin, begin bij jezelf.

Voorbeeld doet leiden

Hoe cliche het ook is en natuurlijk weten we dit allemaal, maar voorbeeld doet leiden. Hetgeen wat jij uitstraalt naar je kinderen, zullen je kinderen, zonder het stellen van regels, onbewust oppakken. Hiermee leg je al zo’n mooie basis, dat het stellen van regels ook makkelijker opgepakt zal worden.

“heb je vandaag al met je kind gesproken?” – foto : express.de

Als ik de hele dag op mijn telefoon zit, dan krijgen de kinderen daarmee de indruk dat dit “normaal” gedrag is. Kinderen zijn nieuwsgierig en willen het liefste alles weten, ze worden geïnteresseerd in de telefoon en geef ze eens ongelijk, jij weet als ouder vast als geen ander hoe leuk zo’n telefoon kan zijn. Als jij van je kinderen verwacht dat zij niet de hele dag op een beeldscherm zitten, moet je ook laten zien dat het beeldscherm gebruik niet iets is wat je de hele dag doet. Best easy toch? En toch weet iedereen dat dit in de praktijk niet zo makkelijk is. Want we leven nu eenmaal in een wereld waar van ons verwacht word dat we grotendeels bereikbaar zijn.

Ik ben van mening dat je, wanneer je iets van je kinderen verwacht, je hun dit het beste mee geeft, door zelf een (goed) voorbeeld hierin te zijn.

En wat blijkt? veel kinderen zullen het hier mee eens zijn, ze spelen toch liever met elkaar dan met telefoons. Thuis krijg ik ook het meest positive respons van mijn kinderen nadat ik samen iets met hun heb ondernomen, ipv dat ze tv gekeken hebben. “mama dit was echt leuk!” – nou daar doe je het toch voor?

In Hamburg gingen kinderen zelfs de straat op.

“Speel met je kinderen en niet met je telefoon!”
08.09.2018, Hamburg: Kinder demostratie Foto: Axel Heimken/dpa

Stel regels

Naast het goede voorbeeld afgeven is het stellen van regels belangrijk. Wij thuis gaan hiervoor terug naar de basis. Ik kijk naar mijn jeugd, naar mijn opvoeding die ik kreeg van mijn ouders. En nee, we kunnen niet meer opvoeden zoals vroeger, want we leven immers in een andere tijd. Maar als ik iets heb mee gekregen van vroeger, zijn dit bepaalde regels die met aanzien en respect te maken hebben, die men vroeger belangrijk vond en ik ben van mening dat deze regel ten goede gekomen is van mijn opvoeding.

En wie had gedacht dat ik dat ooit zal zeggen? nou als je dit in pubertijd gevraagd had? dan had ik gezegd, “nee hoor!”

Bijvoorbeeld. De kleurentelevisie was in mijn jeugd iets wat in begin jaren 80 bijzonder was. Mijn vader werkte hard, hij kocht een TV en wij mochten hier allemaal van mee genieten. Maar we mochten niet zomaar aan de tv komen. Het was niet iets waar kinderen zomaar aan mochten komen. Deze regel was er, die was heel duidelijk en dat deden we dan ook niet. (natuurlijk ben je als kind ook wel eens ongehoorzaam, maar stiekem doen we allemaal wel eens iets wat niet mag en ook daar leer je weer van! )

Thuis hanteren wij deze regels ook. Hoewel ik vroeger zei, ik doe het later allemaal anders, de basis wordt gelegd en neem je toch vaak over, dus ook ik! A fijn, terug naar onze regels.

Mine mine mine

Mijn telefoon is mijn eigendom. Het is mijn telefoon en daarbij komt nog, zo’n telefoon kost ook nog eens een paar 100 euro.

Mijn kind laat steeds mijn telefoon vallen, ik ga geen nieuwe meer kopen, ik accepteer de barst in mijn beeldscherm wel.

Mieke zegt : omgekeerde wereld.

Hoe vaak hoor ik wel niet, “mijn kind maakt mijn telefoon altijd zo smerig he? ben er zo klaar mee” of ” wie heeft die vieze strepen op het beeldscherm van de tablet gemaakt?” en vervolgens kijken ouders hun kinderen boos aan, of “jeetje mijn zoon heeft alweer mijn telefoon laten vallen, ik kan niet steeds een nieuwe kopen, dan maar een barst in mijn scherm”. Dat laatste is natuurlijk een omgekeerde wereld, daarmee accepteer je eigenlijk dat het kapot gaan van je telefoon door je kind normaal is. ( voor sommigen kan dit natuurlijk perfect werken he?)

Maar wees eens eerlijk, wat verwacht je dan? Het zijn kinderen, laat jij kinderen een kristallen servies poetsen? soms zijn dingen gewoon niet bestemd voor kinderen en mijn telefoon is daar een van

Privacy

Het is niet alleen duur, maar er staan ook nog eens dingen in die niet voor kinderen bestemd zijn. (appjes, emailtjes, misschien fotos? / you never know 😛 )
Onze telefoons zijn dus niet voor onze kinderen. Onze kinderen stellen thuis niet de vraag of ze op onze telefoon mogen. Het antwoord zal hoe dan ook nee zijn. Maar dit is ook het signaal wat wij afgeven. Bij ons thuis heeft dit misschien ook wel een beetje te maken met het respect hebben voor elkaar en elkaars spullen. Bepaalde dingen, vinden wij, zijn niet bedoeld voor onze kinderen. Onze telefoon is daar 1 van. Daarnaast hebben wij ouders ook zo onze privacy nodig 🙂 .

Hoe dan wel?

Laat ik voorop zetten dat onze manier natuurlijk niet de beste manier is, het is ook een manier. Ik kan nu heel leuk gaan schrijven wat het beste is, maar goed, uiteindelijk is het aan de ouder zelf om deze keuze te maken. Jij alleen kan bepalen wat het beste is voor jouw situatie. Dus, begin bij jezelf! Stel je zelf de vraag wat jij graag wil en wat je verwacht van je gezin als het gaat om beeldscherm gebruik en kijk dan wat realistisch is met oog op jouw situatie. Ik kan je wel zeggen hoe het ook kan en daarbij heb ik een hele eigen mening en ben ik van mening dat kinderen echt wel zonder beeldschermen kunnen en dat ouders soms een beeldscherm inzetten als digitale nanny, “het is zo makkelijk, want dan zijn ze lekker rustig” – toch worden kinderen hierdoor uiteindelijk drukker. Niet zo gek toch? er komen wat prikkels binnen, die moeten er ook weer uit. En dan worden ze druk en vinden ouders kinderen vaak vervelend en dan doen we er toch maar weer een uurtje beeldscherm bij, want ze zijn dan toch rustig. Maar uiteindelijk… juist… ook dan moeten die prikkels verwerkt worden….

Je koppie kan net een rubiks kubus zijn, welke geeft jou meer rust?

Zo doen wij het

Laat ik eens beginnen met de telefoon. Wij hebben er thuis 4 van. Mijn man en ik hebben beide een eigen en 1 is van onze zoon (13). Die 4e telefoon kom ik later op terug.

Alleen onze oudste zoon heeft een eigen telefoon. Hij gaat naar de middelbare school en moet daarvoor naar de stad. Deze telefoon is hoofdzakelijk voor nood, dus bellen en appen. Zodra hij thuis komt gaat de telefoon in ons telefoonbakje op de kast en zodra hij naar school gaat neemt hij deze weer mee. Nu is hij bijna 14 en inmiddels staan er ook spelletjes op zijn telefoon, toch veranderen de regels niet. De telefoon blijft in het telefoonbakje en als hij een spelletje wil doen, dan vraagt hij ons eerst. Wij zeggen dan oke, over een uurtje moet hij weer in de kast liggen. En ja, dit gebeurd ook echt! Niet omdat wij nou van die brave kinderen hebben, maar omdat ze gewoon weg weten dat dit de regels zijn.

Wij ouders proberen zoveel mogelijk telefoon gebruik buiten het zicht van de kinderen te houden. Bijvoorbeeld als ze bovenspelen, als ze middag dutjes doen, of s avonds. Wel gebruiken we overdag de telefoon als camera. Onze 3 jarige ziet mijn telefoon ook als camera ipv telefoon. We hebben onze telefoons altijd op stil en bij whats app hebben we de modus aan staan dat niemand kan zien wanneer je online was en of je berichten zijn gelezen. Dit geldt voor iedere telefoon gebruiker thuis. Daarmee kunnen we het ook niet van een ander zien. Dit hoeft ook niet, ik ga er van uit dat iemand reageert wanneer die kan, ik hoef van een ander ook niet te weten wanneer die online was, heeft totaal geen meerwaarde. Dat stukje controle moeten we echt loslaten – probeer het maar eens, het voelt heerlijk!

Hoe gaat dit buitenshuis?

Terug naar de puber des huizes, ik richt me tot hem, omdat hij als enige kind hier een telefoon heeft. Als wij buitenhuis zijn hoeft de telefoon van onze zoon niet mee. Als we op bezoek gaan bij andere mensen dan praat je met andere mensen en zit je niet op een telefoon. Als we een dagje weg gaan, genieten we met elkaar. Toch ontkom je vandaag de dag niet aan het digitale tijdperk. Ook onze zoon wil zo af en toe een vlog maken, dit mag. Wel zet hij zijn netwerk uit en gebruikt hij zijn telefoon als Camera. (dus niet gamen en niet appen, door offline te gaan komt er ook niks binnen, ideaal). We zijn thuis nog in overleg of een vlog camera dan een beter optie is, maar hij zit nog in de test fase… dus eerst maar even uitproberen dat vloggen. Bij vloggen gelden ook weer regels, zo moet hij reacties bij youtube uitzetten, maar goed dit is weer een ander verhaal…

Hoe gaat dat met vrienden?

Natuurlijk ben ik ook niet gek en weet ik ook wel dat wanneer hij naar school gaat hij op zijn telefoon zit. Hier zijn we niet bij en ook hierin moeten we leren te vertrouwen op onze kinderen. Onze zoon weet dat wij zijn telefoon checken, na lezen / filteren en toch vind ik dat hij ook wel eens, zodra wij uit beeld zijn, zijn eigen grenzen mag opzoeken. Dit hoort bij de leeftijd, dat deed ik vroeger ook. Dus als hij onderweg naar school, in de bus, een spelletje doet, tja dan is dit zo. Maar thuis zijn er regels en die weet hij en worden ook geaccepteerd. We hebben tot op heden nog nooit woorden hierover gehad. (en ja die kunnen ook vast en zeker komen). Uiteindelijk moeten wij als ouders grenzen stellen en wij thuis vinden het niet nodig dat een kind de hele dag op zijn telefoon zit, het vraagt immers al zoveel van volwassenen hersenen, laat staan voor een kind. Het continu overprikkeld zijn door invloeden van buitenaf vinden wij thuis niet passen bij onze kinderen.

  • Bij onze zoon op school geldt de regel dat ze geen telefoons mogen gebruiken. (tenzij de leerkracht hiertoe opdracht zal geven) Als de leerkracht een leerling met een telefoon ziet mag de leerkracht de telefoon afpakken en dan mag de leerling deze na schooltijd ophalen. Bij een 2e keer, mag de leerkracht de telefoon afpakken en mag de telefoon alleen door een gezaghebbende ouder worden opgehaald, of zoals ze hier zeggen een gerechtspersoon van het kind. Wij hebben als ouders toestemming moeten verlenen voor deze regel. De leerlingen ook, we hebben allemaal een contract hierover moeten ondertekenen. Er zijn meerdere redenen voor deze regel, 1 daarvan is het digitale pesten, op deze manier hopen ze dat school een veilige plek kan zijn, zonder dat er (ongevraagd) fotos worden gemaakt en vervolgens worden verspreid onder schooltijd.

de 4e telefoon, oja er was nog een telefoon, die wordt gebruikt door mijn (stief) dochter van 11. Het is mijn oude telefoon en wordt gebruikt voor whats app. (ze kan er alleen mee op wifi bij ons thuis) .Zij woont in 2 woonplaatsen, dus een week bij ons en een week bij haar moeder. Deze telefoon is puur alleen om contact te onderhouden met vrienden / familie uit de andere woonplaats, zodat ze kan afspreken. Dus echt een communicatie middel. We merkten op dat andere ouders om een of andere reden niet naar ons Duitse huis nummer wouden bellen, we hebben het op deze manier opgelost, lang leve de wifi en whats app. Maar eigenlijk kijkt ze niet naar de telefoon om. Straks als ze naar de middelbare school gaat, zal ook zij een telefoon krijgen.

Tablets

Wij hebben thuis zelf een tablet, deze is van mijn man en mij en dus niet voor onze kinderen. Daarnaast hebben we sinds kort een Kurio kindertablet . (voor de kids) . Onze kinderen van 2 en 3 zitten hier natuurlijk niet op. Maar die van 7 speelt af en toe wel op de tablet. Wat is af en toe? soms 1 keer per week, soms 1 keer per 2 weken, maar zeker niet dagelijks en dat is niet omdat hij niet van gamen houdt, maar voor gamen kan hij ook beneden bij ons met de switch gamen. Als hij op de tablet gaat, dan stellen we een tijdslimiet in, Meestal 40 min. als maximale tijd.

  • Lees Hier de review van de Kurio Tablet (coming soon)

Mijn tip – kijk vooral naar wat bij jouw gezin past!

Kijk altijd naar een regel wat past binnen jouw gezinssituatie. Regels stellen omdat het moet en er vervolgens niet achter staan, gaan toch niet werken. Wellicht vind je het juist fijn als je kind gebruik maakt van een tablet of telefoon, wellicht erger je helemaal niet aan beeldschermen, dat kan natuurlijk allemaal.

Leerzame apps
Naast de vele berichten die je leest over hoe slecht beeldschermen voor kinderen zijn, zijn er natuurlijk ook veel leerzame apps voor kinderen en zelfs voor peuters. Zo heeft Duplo hele leuke creatieve apps, maar ook Zappelin heeft een kindvriendelijke app. Beide zijn gratis en het proberen waard.

Speel samen met je kind
Ik denk ook dat er een groot verschil is tussen een kind achter een tablet zetten of samen met je kind een spelletje doen op de tablet, het samenspel zorgt toch weer voor interactie tussen ouder en kind.

Zoek een goede balans
Het zit hem dan ook vooral in een goede balans vinden, wat kan je kind aan? Blijf wel realistisch, kijk naar wat past bij je kind, bij hun leeftijd en realiseer je wat voor effect beeldscherm prikkels bij jou als ouder kan doen. Stel dan de vraag ” wat doet dit met kinderen?” . Zorg er altijd voor dat zij deze prikkels ook kwijt kunnen

Als jouw kind een poosje achter een beeldscherm zit wordt het overladen met prikkels, deze prikkels moeten er uit, zorg er voor dat je kind na afloop deze energie er ook uit kan gooien, laat hem buiten spelen, rennen, trampoline springen of ga samen een stukje fietsen.

Mieke zegt

Dus eigenlijk, waar het bij ons thuis op neer komt, alleen de puber heeft een eigen telefoon. We hebben 1 kids tablet waar voornamelijk onze 7 jarige en 11 jarige gebruik van maakt. (maar ook dit is beperkt) onze kleuter en peuter maken geen gebruik van tablets.

Onze telefoon is van papa en mama en niet bedoeld voor kinderen.

Hebben onze kinderen het dan slecht? nee hoor , wij horen ze niet klagen.
Wij hebben immers ook wel een Nintendo switch, een DS en de oudste een Playstation. Vooral met de Switch zijn de kinderen toch iets meer met spelen bezig dan met een tablet. Met een switch doen ze ook vooral veel samenspel dmv multiplayers of sport en spel spellen, zoals just dance. Ook doen we familie games zoals Mario Kart of Mario Party, het geeft toch een andere feeling aan gamen dan een spel op een tablet of telefoon. Een tablet is vooral individueel en zorgt er voor dat een kind sneller geïsoleerd is van de buitenwereld. Sommige kinderen en ouders vinden dit fijn, bij ons thuis heeft dit niet de voorkeur.

Zoals Mieke altijd zegt, “Leef je leven zoals deze bij jou past! – Dat doe ik namelijk ook ! ”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: