lifestyle mama mieke zegt zwanger

Ontzwangeren zonder tijdsdruk

Vanmorgen las ik een artikel over ontzwangeren op Ouders van Nu met de titel ” Zo lang duurt ontzwangeren echt”. Al mijn alarmbellen gingen af, want wie bepaald nou zoiets? En zijn wij moeders allemaal gesneden uit hetzelfde stukje hout? is er echt een richtlijn voor wanneer we als moeder weer “normaal” moeten voelen na een zwangerschap? Wat zullen we dan toch een saaie planeet hebben, maar zeg nou zelf? Dat kan toch niet?

Zo lang duurt ontzwangeren dus echt

Oef, ik las de titel en ging van binnen gelijk in de aanval! “Wie bepaald nou zoiets?” dat was het eerste wat ik dacht. Het artikel steekt (gelukkig) wel wat anders in elkaar en geeft juist aan dat ontzwangeren langer duurt dan de gemiddelde 6 weken die er voor in de boeken staan. Ik noem het maar even zo, want tja, voor de werkende mama’s onder ons, na die 6 weken wordt er weer het een en ander van je verwacht conform de wetgeving.

Je lichaam veranderd al tijdens de zwangerschap

Dat je lichaam tijdens een zwangerschap veranderd dat weten we allemaal, als klap op de vuurpijl komt daar nog een groot vuurwerk spektabel bij als afsluiter. Juist de bevalling. Een bevalling, ongeacht of deze snel of lang duurt, vraagt veel van een vrouw en haar lichaam.

Het beste medicijn is om te luisteren naar je eigen ik en te kijken naar wat je wel kan in plaats van wat je niet kan

Mieke zegt

Laten we eens beginnen bij het begin, de zwangerschap. Elke vrouw ervaart deze anders, sterker nog, een vrouw die meermaals zwanger is geweest weet ook dat niet elke zwangerschap hetzelfde is. Elk lichaam is immers anders, elke vrouw reageert anders en je lichaam reageert ook weer anders op meerdere zwangerschappen. Dit is iets wat we allemaal wel weten, iets wat de verloskundige je gelijk mee geeft als je aangeeft dat het Tutje van de sportschool nog steeds op en top aan yoga doet terwijl jij geen stap meer kan verzetten en met je te dikke enkels op de bank ligt. Geloof me, dat Tutje is een uitzondering en niet andersom. We moeten het allemaal voor lief nemen en accepteren. Ook als je altijd een vlotte dame was, kan je ongevraagd veranderen in een dweil. We kunnen hier heel wat van vinden, maar het beste medicijn is om je er maar aan over te geven, luister naar je eigen ik en kijk naar wat je wel hebt in plaats van wat je niet hebt.

We weten maar al te goed dat geen zwangerschap gelijk is, maar waarom verwachten we wel van iedereen hetzelfde?

Mieke Zegt

Het vreemde is dat we allemaal wel diep in ons hart weten hoe het zit en als het om adviezen gaat naar andere zwangeren, dan zijn we natuurlijk specialist nummer 1.
Hoe vaak heb jij al eens tegen een zwangere gezegd “Joh je bent zwanger, eet gerust voor twee, die kilo’s gaan er vanzelf wel weer af” en ondertussen is dit ook de meest gehate zin tijdens je eigen zwangerschap. Want hoewel we het allemaal weten, het gras bij de ander is altijd groener.

Als de wet zegt dat je 6 weken na de bevalling weer aan het werk moet, dan mag je er toch van uit gaan dat je hersteld moet zijn?

Maar nu we accepteren dat elke zwangerschap anders is (want tja zo staat dat echt in de meeste handboeken) waarom accepteren we niet dat elk herstel anders is? Misschien zeggen we wel “elke vrouw hersteld op zijn eigen manier”, maar als er een ding helder wordt in het artikel van ouders van nu is dat de wet toch echt zegt dat je maar een bepaalde tijd verlof hebt. Als de wet dit zegt, dan mag je er als vrouw toch van uit gaan dat je binnen 6 weken na de zwangerschap hersteld moet zijn?

Wetgeving en sociale druk

Zorgt deze wetgeving niet voor een enorme druk op de prille moeder? Moet ik als moeder verwachten dat ik binnen 6 weken hersteld ben? Nou ik heb zwangerscahppen gehad waarbij ik na 4 weken dacht? NEE nog 2 weken! ik ga dat niet halen, wat nu? begrijpen ze mij wel? dit gaf een enorme druk op mijn herstel, maar vooral op het feit dat ik moest genieten van de kleine.
Toen mijn collega wel binnen 6 weken weer aan het werk was voelde ik de druk nog groter, want tja, menselijk zo als elke mens kan zijn, daar wordt over geoordeeld. Hoewel je dat moet loslaten, wordt dit erg moeilijk als je op langer termijn geen enkel begrip ervaart vanaf de werkvloer.

Veel gestelde vraag van een net bevallen vrouw : “val ik dan zo buiten de boot?”

In mijn directe vriendenkring hoorde ik mensen zeggen: “bij mij op het werk is er iemand die heeft haar verlof terug getrokken, die was er wel weer aan toe om te werken, knap hoor” of “heb je dinges al gezien? pas 3 weken bevallen en weer zo slank als wat!” En dan nog niet beginnen over al die celebs die na de bevalling op hun hakjes volledig in de plamuur het ziekenhuis verlaten alsof ze net bij de koningin op bezoek waren geweest! Hoe dan????

Gelukkig leer je met je jaren wel wat wijsheid, dus ook ik… (gelukkig maar) en inmiddels weet ik beter. Ik kan het de mening van een ander niet veranderen, en dus ook niet kwalijk nemen.

We worden vandaag de dag nou eenmaal gevoed door externe prikkels die draaien om uiterlijke vertoning, slank zijn en daarmee ook fit zijn. De kranten en social media staan er vol mee, geen wonder dat uitzonderingen als normaal gezien worden.

Want nee jij bent geen uitzondering, dat zijn die mensen die binnen 2 weken kms wandelen om weer slank te worden 🙂 .

10 Zwangerschappen, 10 andere herstel periodes

Als moeder van een groot gezin kan ik mij op gebied van zwanger zijn en bevallen wel een ervaringsdeskundige noemen. Oke, om het even gelijk uit de wereld te helpen (aangezien de kop hierboven) nee, ik heb geen 10 kinderen, het is “bij wijze van spreken”.
Dat neemt niet weg dat ik voldoende ervaring heb opgebouwd de afgelopen jaren. Eigenlijk zoals elke moeder, want wij moeders zijn de enige die deze persoonlijke ervaring hebben. Kan je nog net zoveel boeken lezen, echter hoe jij het ervaart is daarin veel meer bepalend dan wat er in een boek staat.

Mijn lichaam reageerde bij elke zwangerschap anders, elke bevalling was anders, maar de herstel periode ook, wat ik inmiddels wel weet, is dat een zwangerschap niks zegt over je herstel

Mieke zegt

Mijn eigen zwangere ervaring

Mijn laatste zwangerschap was een drama, ik kampte bij 3 maanden al met zoveel problemen rondom mijn heupen / bekken dat lopen moeizaam ging. Iets wat je niet snel aan de buitenkant ziet, ik ga vaak maar door. En dit was dan ook mijn valkuil.

Van achtbaan tot dombomolen

Bij mijn laatste zwangerschap kwam die rolstoel er al heel snel. In eerste instantie een opluchting, want ik kon als moeder van nog 3 andere kinderen gewoon mee tijdens dagjes weg of voor een wandeling in de buitenlucht. Maar zoiets gaat op den duur ook irriteren. Je bent afhankelijk en je koppie wil wel, maar je lichaam niet. Er aan toegeven was het beste medicijn, maar een goede balans vinden in een koppie van een Adhd-er en niet kunnen bewegen is op zijn zachts gezegd lastig. Mijn hoofd ging als een achtbaan, mijn lichaam was een dombomolen. Van balans was geen sprake meer.

Mijn herstel ging ook langzaam, daar waar ik bij de ene zwangerschap (waar ik ook kampte met bekken problemen) op de dag van de bevalling beter liep dan de laatste weken van mijn zwangerschap, was het dit keer helemaal anders. Ik hoopt dat ik er zo weer liep nadat ik het kind er uit gedrukt had, dit bleek heel anders… Ik moest langzaam weer leren lopen en dit duurde lang, heel lang. Ik was aan bed gekluisterd, ik kon hierdoor niet de moeder zijn die ik wou zijn, als de kleine huilde moest ik iemand anders vragen om er heen te gaan en de kleine bij mij te brengen. Ik kreeg een bed in de woonkamer, zodat ik wel onderdeel was van het gezin, maar hoewel ik aanwezig was, was ik voor mijn gevoel geen onderdeel van het gezin. Het voelde als overleven … hoofddoel? Geen pijn hebben en ervoor zorgen dat je andere kinderen zo min mogelijk ervan mee kregen. Ja ik kreeg veel hulp, maar goed, als verse mama wil je dat zelf ook kunnen doen.

Om maar niet te veel in details te gaan over mijn zwangerschap en herstel periode, kan ik wel zeggen dat ik maar al te goed weet dat er geen vaste tijdslimiet mag zitten op ontzwangeren. Natuurlijk kunnen er richtlijnen zijn, maar laten we wel realistisch blijven met zijn allen. Niet iedereen kan daar aan voldoen.

Begrip van de medemens kan helpen

Wat zal het toch fijn zijn als daar eens wat meer begrip voor zou zijn. Dat een werkgever begrijpt dat je zelf geen idee hebt wanneer je weer de oude bent, dat je werkgever begrijpt dat je zelf ook liever anders wil en dat de druk om terug te moeten komen vanuit alle kanten even los gelaten mag worden. Dat herstel van een moeder echt boven aan staat. Want een lichamelijke klap, zorgt ook voor een mentale klap en samen kost dat echt wel wat tijd om dat te verwerken.

De werkgever wist soms eerder van mijn medische gesteldheid dan mijn eigen familie

Ik ging van arts naar arts van therapeut tot MRI scan. Mijn gevoel zei dat ik zo snel mogelijk na een onderzoek van een arts contact moest zoeken met mijn werkgever, (dan wel niet bedrijf arts) anders werd ik wel gebeld. Op de een of andere manier werden vele afspraken vergeten, maar ze wisten precies wanneer je naar een dokter moest. Daarmee wist mijn werkgever soms nog eerder de medische info dan mijn familie of vrienden.

Al met al zal ik niet zeggen dat mijn werkgever niet het beste met mij voor had, ik weet dat er een bepaalde wetgeving is, ik weet dat ook zij hun best doen en ook een plicht hebben. Niks was met kwade bedoelingen, het is nou eenmaal hoe de maatschappij in elkaar zit / of kan zitten. in de 1 op 1 gesprekken was mijn werkgever wel behulpzaam, maar die druk zorgde mentaal wel voor een klap. Dat ging bij mij zo ver, dat ik, ondanks een operatie, er zelf voor koos onbetaald ouderschapsverlof op te nemen ipv de ziektewet in te gaan. Alleen op deze manier kwam ik voor mijn gevoel los van de achterliggende druk. *

*later is door het UWV dit teruggezet naar ziektewet, omdat mijn werkgever destijds wist dat ik niet hersteld was en ik om die reden mijzelf meer rust wou geven door verlof op te nemen, zo stond ook in mijn aanvraag.

Lichamelijke klachten hebben invloed op je mentale gesteldheid

Het effect van het feit dat je lichaam even Nee zegt, is groter dan wat mensen denken. Geloof mij, een mama in spee wil zelf ook niks liever dan hersteld zijn zodat ze kan genieten van de baby.

Wat werkt wel?

Laat ik eerst even zeggen dat het natuurlijk allemaal persoonlijk is. De 1 kan heel makkelijk de knop omzetten en denken, het zal mij een worst zijn wat anderen zeggen, mijn gezondheid gaat voor. Een ander piekert zich suf… En uiteindelijk, is die knop omzetten voor jezelf wel het beste, je kan een ander niet veranderen, maar hoe jij met iets om gaat wel. Dat neemt niet weg dat het respect hebben voor elkaar en elkaar in waarde laten, zeker een positieve bijdrage kan leveren aan je herstel.

Laten we met zijn allen een beetje lief zijn voor elkaar en niet verwachten dat wanneer Truus binnen 6 weken weer lekker aan het werk is, dat jij dit ook kan! Wat mij betreft mogen die 6 weken wel wat langer zijn, of moet het wat makkelijker worden om die 6 weken te verlengen.

Het eerste jaar van je kind is zo belangrijk, het kind ontwikkeld zich zo snel, daar moet je onbelast van kunnen genieten op een manier welke bij jou past. Deze tijd kan je niet meer inhalen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: