gezin lifestyle mama mieke zegt opvoeding Pleegkind Pleegzorg wonen in duitsland

Pleegzorg in Duitsland

Ruim anderhalf jaar geleden kwam onze pleegzoon bij ons wonen. Een nieuwe stap, een nieuw proces welke ons hele leven op de kop zette. Ik heb er lang over nagedacht om er wel of niet over te gaan schrijven, maar het is een onderdeel van ons leven die een grote invloed op ons heeft. In deze blog vertel ik waarom wij kozen voor pleegzorg, waarom ik er nu toch over ga schrijven en wat voor ons de voor en nadelen zijn .

Waarom kozen wij voor pleegzorg?

Er ging natuurlijk heel wat aan vooraf, het is immers een bewuste keuze. Laat ik beginnen bij het feit dat mijn man en ik beide in de hulpverlening werkzaam zijn (of waren). We liepen beide tegen bepaalde zaken aan, daar waar mijn man wat zakelijker ingesteld is en snel denkt, nou ja, ik moet roeien met de riemen die ik heb, merkte ik, dat ik steeds meer tegen dingen op liep op de werkvloer. Na een lange periode thuis te zijn geweest door ziekte en ouderschapsverlof werd het mij steeds duidelijker. Het is niet zo zeer mijn werklocatie waar ik tegen muren aanloop, het zit veel hogerop. Het is het stelsel, waarbij je meer en meer moest doen in minder uren, in mijn ogen ging daardoor veel kwaliteit verloren en stond de client niet meer centraal. De zorg die ik graag zou willen leveren, kon ik niet bieden.

Ik kan de wereld niet veranderen – maar ik kan het voor mijzelf wel aanpassen zodat het leefbaar is.

Mieke zegt

Uiteindelijk kwam ik tot een besluit dat ik echt geen voldoening haalde uit mijn werk. Het gevoel van ” ik kan de wereld niet veranderen” overheerste als ik aan mijn werk dacht. Het vraagt omdenken, want het klopt, ik kan de wereld niet veranderen, de regels, de wetten, de werkdruk… nee… dat is niet aan mij en hoe meer ik daar iets mee wil, hoe meer stress en druk mijzelf geef. Dit bracht mij bij het volgende punt. Ik kan de wereld dan niet veranderen, maar ik kan wel veranderen hoe ik er mee om ga, dus mijn leven aanpassen waarbij ik mij wel happy voel en het dus leefbaar is. Voor mijn werk betekende dit : “ik kan dan niet voor een groep mensen de situatie veranderen, maar misschien wel voor 1 persoon” . Dit bracht ons bij pleegzorg.

Pleegzorg kies je niet van de een op andere dag

Toen wij nog in Nederland woonde hebben mijn man en ik er vaak over gesproken. Wij zouden wel wat willen bieden voor een kindje die wat extra hulp nodig heeft. Toen dachten we nog meer aan een weekend opvang, of een vakantie adresje. Echter werd ik toen zwanger van ons 4e kindje en parkeerden we het idee even. Daar kwam bij, we gingen ook nog eens verhuizen naar Duitsland..

keuzes maken

Nieuw land, nieuw leven, nieuwe kansen

Een paar jaar verder en helemaal geaard in Duitsland begon het weer te kriebelen, daarbij mijn werk in overweging en wat persoonlijke dingen die we mee maakten rondom mijn gezondheid, besloten we in Duitsland het avontuur aan te gaan. In eerste instantie hetzelfde idee, een weekendopvang of vakantie adresje voor een kind.

Een jaar lang vol gesprekken

Een jaar lang hebben we gesprekken gevolgd met ons pleegzorg bureau. (pflegenetzwerk). We kregen een vaste aanspreek partner, onze “berator” en die kwam 1 keer per 3 weken bij ons thuis. We leerden elkaar goed kennen. Eerst lag de focus op ons ouders, daarna op het hele gezin. Het was van beide kanten belangrijk dat wij en zij ook wisten hoe de kinderen hier in stonden, wat waren hun verwachtingen? zien ze ergens tegenop ? natuurlijk passend bij hun leeftijd. Het waren leuke interessante gesprekken, maar ook avonden waarin we een hapje gingen eten of een spelletje gingen doen. Verhalen over vakanties, scholen maar ook de minder leuke kanten van het leven, wat heb je mee gemaakt, en welke weg heb je gelegd voordat ij de persoon bent die hier nu staat. Er werd ons een spiegel voorgehouden waar we heel veel van leerden. Zij kregen vertrouwen in ons en wij in hun. Dit is ook nodig want je moet toch met elkaar samen werken. Hoe langer wij hier in stonden, hoe meer we neigden naar een een dikke JA voor Dauerhaftpflege. Dus permanente pleegzorg.

Jaarlijks ontbijt

We werden door het Pflege Netzwerk uitgenodigd om het jaarlijkse ontbijt bij te wonen. Een van de vele evenementen die het bureau regelt voor pleegouder en hun gezinnen. We waren met ons zessen meer dan welkom om de sfeer te komen proeven, kennis te maken met andere pleegouders en natuurlijk met de kinderen en pleegkinderen. Het was iets wat wij als zeer bijzonder hebben ervaren en we hebben met veel mensen gesproken. Onze kinderen speelden met andere kinderen in de speelhoek en je zag hoe makkelijk een band werd gelegd tussen kinderen. Er was geen onderscheid tussen de kinderen, iedereen was gelijk. Heerlijk.

Match

Niet lang daarna werden we gebeld dat ze eigenlijk een kindje hadden die wat hun betreft wel in ons gezin zou passen… Ons avontuur begon… Hoe dit allemaal verloopt? lees je in een volgende blog!

Waarom schrijven over pleegzorg?

Hoewel ik in eerste instantie dacht, dit is een stukje prive, dat ga ik niet naar buiten brengen zie ik dit nu anders. Het is namelijk een onderwerp waar wellicht wel een taboe op zit. Veel mensen vinden het moeilijk om aan te geven dat hun kind een pleegkind is, sommige kinderen weten niet eens dat ze een pleegkind zijn, dit taboe mag wel eens doorbroken worden. Want hoe graag je ook wil dat een pleegkind “normaal” is, dit is natuurlijk niet zo. Dan kom je bij de vraag, wat is normaal? Laat ik het zo zeggen, vele pleegouders die ik sprak gaven aan dat hun kind gelijk is aan de andere kinderen binnen het gezin, die hebben geen weet dat ze een andere ouder hebben, in zoverre willen deze pleegouders dat het kind zich net als de rest voelt en daarmee “normaal” is. Maar is een pleegkind normaal?
Ik sta daar nu heel anders is.

Onze pleegzoon vraagt veel zorg, daarmee is het een heel ander kind dan al onze andere kinderen. Hij heeft niet alleen andere ouders en dus andere genen, maar ook kampt hij met een bepaalde problematiek. Natuurlijk behandelen wij hem als eigen en is hij onderdeel van ons gezin, we zetten ons voor hem in en leren hem ook dat wij papa en mama zijn. En toch verloopt bij hem alles anders… en dit mag ook…

Pleegzorg verschillend per land

Ik zal in de toekomst hier wat meer over gaan schrijven, in mijn geval is dit ook wat makkelijker, omdat het hier gaat om een kindje hier uit Duitsland. Mijn blog richt zich op Nederland. Wat ik ook erg interessant vind is dat er toch wel verschillen zijn in Nederland en Duitsland als het om pleegzorg gaat, na meerdere meetings met Nederlandse pleegouders hebben die, met name op gebied van hulpverlening, hele andere ervaringen. Het is niet alleen leuk om dit met elkaar te delen, maar ook leerzaam, voor beide kanten.

Je weet pas wat pleegouder zijn is, als je er een bent

mieke zegt

Lotgenoten

Een andere reden om te schrijven voor mij is dat het soms gewoonweg niet makkelijk is. Er komt veel bij kijken en je loopt tegen dingen aan waarvan je geen weet hebt. Je weet pas wat pleegouder zijn inhoudt als je er een bent. Het is fijn om van je af te kunnen schrijven, om ervaringen te delen, reacties te ontvangen en lotgenoten aan te spreken. Samen sta je sterk.

In de speeltuin ga niet snel het gesprek aan met een ouder hierover, want tja, dat taboe overheerst wel, bij een eerste gesprek zeg je immers ook niet “dit is mijn pleegkind” .

Pleegzorg is niet altijd even makkelijk en toch hoop ik oprecht dat er meer mensen zich inzetten hiervoor. Er zijn zoveel extra papas en mamas nodig in welke vorm dan ook.

Je vind de blogs over pleegzorg onder het kopje “Pleegzorg” in het meerkeuze menu van Miekezegt .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: